1 lutego 2020

Ofiarowanie Pańskie

2 lutego, przypada Święto Ofiarowania Pańskiego – Matki Bożej Gromnicznej. Jest to jednocześnie Światowy Dzień Życia Konsekrowanego. Na każdej Mszy św. poświęcimy świece – symbol Chrystusa Światłości Świata oraz uczcimy Maryję, która Tę Światłość przyniosła do świątyni. 
Ofiary złożone na tacę w tym dniu są przeznaczone na pomoc materialną dla Klasztorów Kontemplacyjnych.
Błogosławieństwo świec dzieci, które w tym roku mają przystąpić do I Komunii św. na Mszy św. o godz. 12.00.

Ofiarowanie Pańskie, Spotkanie Pańskie, gr. Hypa-pante oraz Heorte ton Kataroin (święto spotkania i oczyszczenia) – święto chrześcijańskie, upamiętniające ofiarowanie Jezusa Chrystusa w Świątyni Jerozolimskiej, zgodnie z prawem Mojżeszowym, dawniej nazywane Oczyszczeniem Najświętszej Maryi Panny (w 40. dzień od Narodzenia Jezusa), czym nawiązywano do święta spotkania i święta oczyszczenia w tradycji starotestamentalnej i chrześcijańskiej.

Ofiarowanie Pańskie obchodzone jest w Kościele katolickim 2 lutego (w Kościele zachodnim) lub 15 lutego (w Kościołach wschodnich) i ma rangę święta liturgicznego. W tym samym dniu w Kościele powszechnym przypada Światowy Dzień Życia Konsekrowanego, ustanowiony przez papieża Jana Pawła II. Święto nie jest dniem wolnym od pracy.
Z Uroczystością Matki Bożej Gromnicznej kończy się w Polsce okres śpiewania kolęd, trzymania żłóbków i choinek – kończy się "przedłużony" okres Bożego Narodzenia. Liturgicznie okres ten kończy się wcześniej – Świętem Chrztu Pana Jezusa. W kalendarzu Kościoła Chrześcijańsko-Katolickiego w Szwajcarii święto to nosi nazwę Ofiarowanie Jezusa w Świątyni.
W polskiej tradycji katolickiej obchodzone jest jako święto Matki Bożej Gromnicznej gdzie akcent położony jest na osobę Chrystusa, który jest "światłością świata" i "Światłem na oświecenie pogan". W kościele od niepamiętnych czasów czczono pamiątkę przyniesienia przez Maryję Dzieciątka Jezus do świątyni jerozolimskiej. Stąd w niektórych rejonach dzień ten zwano świętem Symeona, Ofiarowania Pańskiego.
Począwszy od IX wieku wierni w tym dniu przynoszą do kościoła świece do pobłogosławienia zwane gromnicami. Nazwa ta wywodzi się od słowa „grom”, gdyż zapalano je w czasie burzy, stawiano w oknie i modlono się o oddalenie piorunów.
Procesja z płonącymi świecami na początku liturgii jest znakiem nowego kroczenia przez życie w jedności z Jezusem i blaskach jego ewangelii. Po powrocie do domu dawniej wypalano płomieniem gromnicy krzyż na belce sufitu. Zapalenie gromnicy i wkładanie jej w ręce umierającego oznacza, że na wzór „roztropnych panien” wychodzi on z płonącą lampą na spotkanie swego Oblubieńca.

Ze świętem związane są liczne staropolskie przysłowia:

 Na Gromnicę masz zimy połowicę
 Gdy na Gromnice roztaje, rzadkie będą urodzaje
 Gdy w Gromnice pięknie wszędzie, tedy dobra wiosna będzie
 Gdy w Gromniczną jest ładnie, dużo śniegu jeszcze spadnie.
 Gromniczna pogodna, będzie jesień dorodna.
 Kiedy w Gromniczną gęś chodzi po wodzie, to będzie na Wielkanoc chodzić po lodzie.
 Jak słońce jasno świeci na Gromnice, to przyjdą wielkie mrozy i śnieżyce.
 Gromnice w śniegu, wiosna jest w biegu, lecz gdy pogoda, dla wiosny zawoda.
 Kiedy na Gromniczną mróz, zładuj sanie, szykuj wóz.
 Na Gromniczną Pan Bóg daje, czasem mróz, czasem roztaje.

ks. Tyberiusz

Używamy plików cookies Ta witryna korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Prywatności i plików Cookies .
Korzystanie z niniejszej witryny internetowej bez zmiany ustawień jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików Cookies. Zrozumiałem i akceptuję.
68 0.16873598098755