2 lutego, przypada Święto Ofiarowania Pańskiego – Matki Bożej Gromnicznej. Jest to jednocześnie Światowy Dzień Życia Konsekrowanego. Na każdej Mszy św. poświęcimy świece – symbol Chrystusa Światłości Świata oraz uczcimy Maryję, która Tę Światłość przyniosła do świątyni. 
Ofiary złożone na tacę w tym dniu są przeznaczone na pomoc materialną dla Klasztorów Kontemplacyjnych.
Błogosławieństwo świec dzieci, które w tym roku mają przystąpić do I Komunii św. na Mszy św. o godz. 12.00.

Ofiarowanie Pańskie, Spotkanie Pańskie, gr. Hypa-pante oraz Heorte ton Kataroin (święto spotkania i oczyszczenia) – święto chrześcijańskie, upamiętniające ofiarowanie Jezusa Chrystusa w Świątyni Jerozolimskiej, zgodnie z prawem Mojżeszowym, dawniej nazywane Oczyszczeniem Najświętszej Maryi Panny (w 40. dzień od Narodzenia Jezusa), czym nawiązywano do święta spotkania i święta oczyszczenia w tradycji starotestamentalnej i chrześcijańskiej.

Ofiarowanie Pańskie obchodzone jest w Kościele katolickim 2 lutego (w Kościele zachodnim) lub 15 lutego (w Kościołach wschodnich) i ma rangę święta liturgicznego. W tym samym dniu w Kościele powszechnym przypada Światowy Dzień Życia Konsekrowanego, ustanowiony przez papieża Jana Pawła II. Święto nie jest dniem wolnym od pracy.
Z Uroczystością Matki Bożej Gromnicznej kończy się w Polsce okres śpiewania kolęd, trzymania żłóbków i choinek – kończy się "przedłużony" okres Bożego Narodzenia. Liturgicznie okres ten kończy się wcześniej – Świętem Chrztu Pana Jezusa. W kalendarzu Kościoła Chrześcijańsko-Katolickiego w Szwajcarii święto to nosi nazwę Ofiarowanie Jezusa w Świątyni.
W polskiej tradycji katolickiej obchodzone jest jako święto Matki Bożej Gromnicznej gdzie akcent położony jest na osobę Chrystusa, który jest "światłością świata" i "Światłem na oświecenie pogan". W kościele od niepamiętnych czasów czczono pamiątkę przyniesienia przez Maryję Dzieciątka Jezus do świątyni jerozolimskiej. Stąd w niektórych rejonach dzień ten zwano świętem Symeona, Ofiarowania Pańskiego.
Począwszy od IX wieku wierni w tym dniu przynoszą do kościoła świece do pobłogosławienia zwane gromnicami. Nazwa ta wywodzi się od słowa „grom”, gdyż zapalano je w czasie burzy, stawiano w oknie i modlono się o oddalenie piorunów.
Procesja z płonącymi świecami na początku liturgii jest znakiem nowego kroczenia przez życie w jedności z Jezusem i blaskach jego ewangelii. Po powrocie do domu dawniej wypalano płomieniem gromnicy krzyż na belce sufitu. Zapalenie gromnicy i wkładanie jej w ręce umierającego oznacza, że na wzór „roztropnych panien” wychodzi on z płonącą lampą na spotkanie swego Oblubieńca.

Ze świętem związane są liczne staropolskie przysłowia:

 Na Gromnicę masz zimy połowicę
 Gdy na Gromnice roztaje, rzadkie będą urodzaje
 Gdy w Gromnice pięknie wszędzie, tedy dobra wiosna będzie
 Gdy w Gromniczną jest ładnie, dużo śniegu jeszcze spadnie.
 Gromniczna pogodna, będzie jesień dorodna.
 Kiedy w Gromniczną gęś chodzi po wodzie, to będzie na Wielkanoc chodzić po lodzie.
 Jak słońce jasno świeci na Gromnice, to przyjdą wielkie mrozy i śnieżyce.
 Gromnice w śniegu, wiosna jest w biegu, lecz gdy pogoda, dla wiosny zawoda.
 Kiedy na Gromniczną mróz, zładuj sanie, szykuj wóz.
 Na Gromniczną Pan Bóg daje, czasem mróz, czasem roztaje.