„Nie ma chorób nieuleczalnych”. To odważne stwierdzenie belgijskiego lekarza, dr. Luisa van Heckena, praktykującego od ponad dwudziestu lat wyłącznie w oparciu o zalecenia św. Hildegardy z Bingen, zmieniło życie autorki książki i tysięcy osób sięgających po leczniczą moc natury.

W niedzielę 6 sierpnia 2023 gościliśmy Panią Elżbeita Ruman. Przez cały dzień mieliśmy możliwość spotkania z autorką książki "Lecznicza moc natury według Hildegardy z Bingen", zakpić książkę z dedykacją, a o 20.00 odbył się wykład Pani Elżbiety pt: "Opowieść o Hildegardzie z Bingen - najbardziej niezwykłej kobiecie średniowiecza".

Elżbieta Ruman poświęciła kilkanaście już lat na pogłębianie wiedzy z zakresu naturalnej medycyny Hildegardy z Bingen. Doświadczenie w stosowaniu w swojej kuchni roślin wskazanych przez świętą mniszkę, graniczące z cudem powroty do zdrowia setek osób i dwuletnie studia medycyny hildegardowej w Niemczech pozwoliły jej stworzyć ten niezwykły poradnik.

ELŻBIETA RUMAN – dziennikarka i publicystka. Autorka wielu programów telewizyjnych i filmów oraz audycji radiowych. W swojej reporterskiej pracy szuka dobra i stara się je ukazywać światu. Od 2006 roku, zafascynowana dziełem św. Hildegardy z Bingen, kroczy jej śladami, aby zgłębiać i przekazywać niezwykłą wiedzę tej średniowiecznej Doktor Kościoła. Jest założycielką Centrum św. Hildegardy z Bingen w Józefowie – jednego z niewielu w Polsce miejsc, gdzie można znaleźć nie tylko wszelkie opisywane przez Hildegardę specyfiki, ale też zakosztować jej wiedzy poprzez konsultacje z terapeutami hildegardowymi, oczyścić organizm dzięki tygodniowym postom, uzyskać „paszport na zdrowe życie”.

 Hildegarda z Bingen

16 września 1098 roku urodziła się w niemieckim Bingen jedna z najbardziej fascynujących postaci średniowiecza. Wizjonerka, mistyczka, lekarka, pisarka, kompozytorka, w końcu święta - Hildegarda.

XII-wieczna mistyczka przyjmowała pozę prostej i naiwnej kobiety, starała się uchodzić za "puste naczynie", napełniane boską mądrością tylko dzięki nadprzyrodzonym wizjom. W istocie była gruntownie wykształconą arystokratką, wywrotową (na pograniczu herezji) teolożką oraz wytrawną dyplomatką, która trzęsła europejską polityką w stopniu niespotykanym do czasów Joanny d'Arc.

Hildegarda była uważną obserwatorką natury i ludzi. Bazując na greckiej filozofii czterech żywiołów, badała wzajemne oddziaływania pomiędzy światem żywym i martwym oraz ich wpływ na stan organizmu i duszy człowieka. Rezultaty swoich dociekań zawarła w traktacie o leczniczym i szkodliwym działaniu roślin oraz minerałów, które, jak sądziła, uczestniczyły w nieustannym procesie wymiany wewnętrznych zasobów energii.

Zdrowie człowieka było dla Hildegardy kwintesencją całego życia. Widziała człowieka całościowo, z jego całym ciałem i duszą, łączącego cztery obszary: boski, kosmiczny, cielesny i duchowy.

"Moc ukryta jest w stworzeniu, choroby powstają z "czarnej żółci", która rodzi się w duszy. Jeśli człowiek swoje relacje z ludźmi i z Bogiem ma poukładane, to jest zdrowy" - uważała Hildegarda.

Muzyka była dla Hildegardy wspomnieniem raju, gdzie Adam wraz z aniołami śpiewał psalmy na cześć stwórcy. Uważała, że śpiew jest tak samo ważny jak modlitwa i przybliża człowieka do zbawienia. Wierzyła, że twórcze natchnienie pochodzi wprost od Boga, a dzieło artysty jest w rzeczywistości boskim przekazem. Skomponowała wiele pieśni religijnych. Mimo że nie łamała jakiegoś oficjalnego zakazu, naruszała jednak kulturowe tabu, według którego tak poważnym zajęciem, jak tworzenie muzyki, zajmować powinni się mężczyźni.

Hildegarda pochodziła z dość zamożnej rodziny szlachty frankońskiej. Zapewniono jej staranne wykształcenie, które uzupełniała potem jako mniszka w ufundowanym przez jej rodzinę klasztorze. Później zbudowała dla swojego zakonu nowy klasztor w Eibingen, zyskując dzięki temu jeszcze większą niezależność. Staranne wykształcenie, zdolności oratorskie i prozatorskie pozwoliły Hildegardzie zjednywać sobie przychylność oponentów. Wiedzę o greckiej kosmologii opartej na czterech żywiołach i odpowiadających im humorach, które miały decydować o kondycji psychicznej człowieka, umiała zastosować w praktyce podczas negocjacji i mediacji.

W oczach swoich stronników była autentycznym narzędziem w ręku Boga. Jej rozważania z zakresu teologii, filozofii i historii naturalnej były przyjmowane z zainteresowaniem w kręgach kościelnych oraz laickich, przynosząc jej powszechny szacunek i uznanie. Wśród wiernych jej osoba stała się obiektem admiracji, a z czasem - kultu. Historie o jej nadprzyrodzonych zdolnościach przenikały poza klasztorne mury i krążyły po średniowiecznej Europie. O radę i pociechę prosili ją biskupi, papieże, i władcy.

Na początku 2012 roku Benedykt XVI ogłosił ją świętą, a potem ustanowił doktorem Kościoła. Tym samym została czwartą kobietą w gronie 35 doktorów Kościoła.